فردا اگه بدونم که فردا هرگز نمیاد ، تا خود صبحی که قراره نیاد بیدار می مونم واسه جدا کردن همه ی خاطرات خوب و بدم ! همه ی بدی ها و زشتی ها رو میدم به قاصدکها تا بیارن برای تو ، تمام قشنگی ها و خوبی ها رو میذارم تو کوله پشتی خودم ! اگه بدونم که فردا هرگز نمیاد ، قول میدم ببخشمت .... تا شونه هات زیر اون کوله بار سنگینی که قراره با خودت ببری خم نشه ! پس یادت بمونه که هر شب به آسمون یه سری بزنی ... . شاید فردا هرگز نیاد ********************* آیینه شکست دیروز به یاد تو و آن عشق دل انگیز ..........................بر پیکر خود پیرهن سبز نمودم در آیینه بر صورت خود خیره شدم باز.........................بند از سر گیسویم آهسته گشودم عطر اوردم و بر سرو سینه فشاندم.....................................چشمانم را ناز کنان سرمه کشاندم افشان کردم زلفم را بر سر شانه ام...........................................در کنج لبم خالی آهسته نشاندم گفتم به خود آنگاه که صد افسوس که او نیست........تا مات شود زین همه افسونگری و ناز چون پیرهن سبز ببیند به تن من............................با خنده بگوید که چه زیبا شده ای باز او نیست که در مردمک چشم سیاهم.......................... تا خیره شود عکس رخ خویش ببیند این گیسوی افشان به چه کار آیدم امشب..............کو پنجه ی او تا که در آن خانه گزیند من خیره به آیینه و او گوش به من داد..............گفتم که چه سان حل کنی این مشکل مارا بشکست و فغان کردو که از شرح غم خویش..................دختر..چه بگویم که شکستی دل مارا *****************************

خوشبحالت تکه سنگ...که نداري دل تنگ حسوديم ميشه به تو ...بي صدايي و يه رنگ دل عاشق نداري ...پيش کس جا بذاري تا با غم بشکننش...از چشات خون بباري خوشبحالت تکه سنگ...پا نداري که بري دنبال يار شب به شب...وقتي پيداش ميکني نخوادت بانازوغم...گوش نداري بشنوي ...حرفاي اينو اون بفريبنت تورو با دروغ و وعدها....خوشبحالت تکه سنگ *************************************************

ESHGH MAFHOME ZENDEGI I LOVE YOU ESHGH MASIRE ASLIYE ZENDEGI ESHGH ATASHKADEYE JAHANY ESHGH ALAGHEYE SHADIDE GHALBY ESHGH NIYAZE ASHEGH ........................ من عاشق گل نرگسم....می دونی..؟؟ *************************************************

اعتراف

شدی از من جدا. کز عشق برگردم نگارینا .......تو رفتی و به حالت گریه ها کردم نگارینا

چه ساده پاسخ مهر مرا دادی و برگشتی؟؟....... چگونه دل به پیمان دادی و برگشتی؟؟

نکردی در غم تنهایی ام یک لحظه یاده من....... بدین گونه تو از من سلب کردی اعتماد من

من اکنون بر تمام پسرها شهر بدبینم .........تمام پسران را مثل تو مکار میبینم

همینانی که با من عهد مهر و عشق میبندند........ زمانی هم به پیمان دروغ خویش می خندند

مرا صبری است اینک تا قیامت بر غم هجران........ که تنهایی بود بهتر ز دیدار هوسکاران

اگر پیدا شود یاری که مهر باشد در جانش سر و جان می کنم قربان فدای عشق و ایمانش

غزل زخم

زخم آغاز غزل های گلویم بود................گریه کردن ابتدای آرزویم بود

در سکوتی مبهم و بی ماجرا دیدم............آفتابی دل شکسته روبویم بود

هیچ می دانی تو ای آینه دار صبح.........عشق با ناقوس غم در جستجویم بود

هیچ میدانی که در شبهای سرد عمر...........شبنمی از جنس باران در سبویم بود

هر زمان که دل به خاموشی سپردم باز...................با تو بودن انتهای آرزویم بود

نیمه ی گم شده::::::::::

خسته ام.ديگر دارم دور ميشوم.از هر انچه كه قبلا" نزديكش بوده ام.بدون انكه به چيز جديدي نزديك بشوم.دور شده ام.يعني وا نهاده شده ام.ادم وقتي از همه چيز دور باشد نزديك هيچ چيزي نيست.تنهايي هم كه خوب...........ميگويند مال خود خداست.خيلي عجيب است.تنهايي نه خدا را مي گويم كه فكرش دست از سر تنهايي من بر نمي دارد.ديگر يك جورهايي دارم سعي ميكنم.زندگي ديگر هيجانم را بر نمي انگيزد.انگار يك ملال مشتركي توي همه اين بودن هاست.توي نفس اين بودن ملال هست.هم چنان كه گناه هم هست.معصوميت فقط مال سنگ و گياه است.نفس بودن خودش تمايل به گناه است و ملال و اضطراب و تنهايي و فراموشي.............
مي گويند كه همه آدمها يك نيمه ي گمشده اي دارند.بعضي ها كه انگاري دنبا لش بوده اند مي گويند آن نيمه گمشده عشق است.و وقتي كه پيدايش مي كنند و وصل ميشوندبه آن تازه ميفهمند كه نيمه گمشده شان هنوز هم گم است و يا حتي گم تر.آن قدر كه فكر پيدا شدنش هم گاهي از حافظه گم ميشود.اين تنها حق ما آدم هاست كه نيمه گمشده اي داشته باشيم و حتي نتوانيم پيدايش كنيم.
عشق قبل از اينكه نيمه گمشده ادم باشد يك شكل گريز و فرار است.فرار از خود پرسش و گريز از آن دغدغه هاي دائمي.يك نوع پا دادن به غفلت است ويك جور دروغ صميمانه كه آدم گاهي براي ارضا و تسكين به خودش ميگويد.اما هيچ كدام اينها درد جستجوي آن نيمه ي گمشده را ساكت نمي كند.اصلا" قبل از اينكه نيمه گمشده اي داشته باشي هميشه ميخواهي كه اصلا" خودت گم كرده ي كسي باشي تا مگر يك روز بيا يد و پيدايت كند.خب ميبيني همانطور كه هيچ كس نمي آيد تا ما را پيدا كند ما هم هيچ وقت آن نيمه گمشده خودمان را نمي توانيم پيدا كنيم.نيمه پيدا شده هم كه هيچ وقت نقش نيمه گمشده را ندارد.اين نيمه گمشده پس ميرود توي ذهن ما تا بتوانيم هميشه با خاطره اش زندگي كنيم.......................
بيهوده نيست كه مي بيني عشق به سراغ من نيامده است.اين نيامدنش نيمه گمشده من است.اما ديگر تسكين است و غفلت.نيمه پيدا شده هم كه اسمش نيمه گمشده نيست.پس با اين تنهايي شب و روز ميگذرانم.سكوت هم دارد اين روزها طرز صحبتش را با من عوض ميكند.دارم با خودم كنار ميايم.ديگر حرف و سخن هيچ آدمي نه مرا خوشحال مي كند نه ناراحت.فهميده ام كه پشت سر همه روابط عاطفي همواره يك نقصان نهفته است.نفس آن نقصان است كه رابطه ي عاطفي را به وجود مي آورد حتي عشق را.پس دارم رنگ عاطفه ها رااز رابطه هايم كم ميكنم تا نقصان عاطفه ام راتهديد نكند.حتي ديگر دارم از آدمها پرهيز ميكنم.آنقدر كه گاه وسوسه ي صحبت با اشباح مساحت سرم را احاطه ميكند ويك وقت همان طور كه توي چهار ديوار اتاق احاطه شده اي مي بيني كه صدايي دالان هاي گوشت را پر كرده است.چشم هايت را وا مي كني و مي بيني كه هيچ كس نيست و هيچ چيزي.مگر بادي كه مثل شبح لاي پرده ها مي پيچد.

من که گدای محبت نیستم .

 هیچ دختری گدای محبت نیست . اگه می بینید که ما از محبت و دوستی و عشق حرف می زنیم ، نباید فراموش کنید که ما برای محبت کردن آفریده شدیم . به شرطی که لایقش پیدا بشه .

قصد بدگویی ندارم . حتی پسرا هم دنبال یه دختری هستن که لیاقت دوستت دارم را داشته باشه .

حالا چون جوانیم و پر از احساس ، گاهی به سرمون می زنه که بنویسیم . اینکه عیب نیست .. تا بدونید که من آرزوهام را دوست دارم و به همه ی پاکی ها پایبندم .

                    ****************************

عاشق باشید

درون كوچه ي قلبم چه غمگينانه مي پيچد ~ صداي تو كه مي گفتي به جز تو دل نمي بندم ~ فريب وعده هايت را ندانستم ولي اكنون ~ به ياد وعده هاي تو ميان گريه مي خندم ~ برو ديگر كه دل از غم رها كردم ~ خداحافظ ~ خداحافظ كه ديگر بر نمي گردم ~ تو بودي آسمان من غمت همسايه قلبم ~ ولي خورشيد چشم تو به بام ديگري سر زد ~ قسم بر سوز پنهانم تو را ديگر نمي خواهم ~ كه از باغ دو چشمه تو پرستوي دلم پر زد.:. در آن غمگين غروب سرد تو از شهرم سفر كردي ~ نگاهم در افق ها ماند و من افسوس مي خوردم ~ شيار گونه هايم را گل اشكم نوازش كرد ~و من از تو جدا ماندم ولي اي كاش مي مردم ~ ولي اي كاش من مي مردم ...

آموخته ام ...

كه فقط چند ثانيه طول مي كشد تا زخم هاي عميقي در قلب كساني كه دوستشا ن داريم ، ايجاد

كنيم اما سال ها طول مي كشد تا آن زخم ها را التيام بخشم .

فرستنده:؟؟؟؟؟؟ 

***************

هنوز یه چیزی کم دارم .... ~ یه چیزی مثل دلواپسی مثل دوباره گم شدن ... یه جایی پشت بی کسی , هنوز به فکر گفتنم ... به فکر زیر و رو شدن اما یه چیزی کم دارم . حیف چشمای من یه ماه یاور من ... حیف چشمای من یه ماه با دل من ... ~ گر روزگار نخواهد یه ماه یاور من .. گر روزگار نخواهد یه ماه با دل من ... ~ رفتی و تنهام گذاشتی ...توی یک دنیای کوچیک ..رفتی و بی تفاوت به غریبه دل سپردی.. دیدمت با یار دیگر .. ولی چشمام همدلی داد که ببینم بیخوابه تا بشینم سر راهت ... ~ برای قصه گو شدن میخوام دوباره تب کنم ... گر بگیرم نفس نفس ... با یک ترانه گل کنم تازه بشم همین و بس ... اما یه چیزی کم دارم ... چیزی به رنگ چشم تو , غم غریب یک سفر , غم قشنگ چشم تو ... میخوام دوباره گم بشم تو کوچه های بچگی ... میخوام منم تازه بشم ...~

****************

 آری به باور خود راه داده ام که این پاییز با هر پاییزی متفاوت است این پاییز عشق را دارم فصلی که سالها گم کرده بودم ~ و ميترسم .. ميترسم در سرزمين روياهايم گم شوم ... و دیگر هرگز پاییز را نداشته باشم ... ~ دلم باریدن میخواهد ... دلم باریدن میخواهد ... دلم باریدن میخواهد ... د . ل . م . ب . ا . ر . ی . د .ن ... م . ی . خ . و . ا . ه . د~

باز قصه دل نگرانيها ...

باز حديث آشفتگيها ...

باز هم داستان سوختن ...

و باز هم مرثيه خواستن و لب دوختن ...

هر كه را اسرار حق آموختند لب ببستند و دهانش دوختند

آري ، حكايت دل حديث ازلي است .

اين دفتر را پاياني نيست . نميدانم چرا ؟ ولي خوب ميدانم چيست . دركـش ميكني با

همه وجودت . اما اگر همه واژه هاي عالم را در وصفش سرازير كني بازهم ازاداي

حق مطلب عاجزي .

آري ، عشق بين المللي ترين احساس دنياست .

عشق ، اين جهاني ترين احساس آدميان كه تنها راه آموختنش بلد بودن زبان بي زباني

است .

خسته ام ، دل شكسته ام ، با چشـماني كه اشك خويش را نثار تك تك گلهاي شقايق

نموده است.خدايا تو خود ميداني كه شقايق ها را چقدر دوست دارم . اما بگذار باري

ديگر اين معنا را براي خود تفسير كنم .

كه تفسير شقايق سيقل روح و آرام اين نيمه جان است .

اي كاش شقايقهاي زيبا در دل بيشه هم ميروئيد . اما چه كنم رويشگاه شقايق دل كوير

است .

كوير : منتهاي خشكي ، منتهاي عطش ، منتهاي التهاب و انتهاي زندگي .

و اين بار فرهادي ديگر ، حيران و ‌بي قرار در دل كوير ، درد خود را به اميد ديدن

دوباره رويش شقايقها تسكين ميدهد .

عشق من، روح من اي همه وجودم، من مهرت را از تو نخواسته و نخواهم خواست

من تو را از خداي خويش خواسته ام. ميدانم كه اين سوزناك ترين نجواي دلم را خدا

مي شنود.

به اميد زنده ام ، به اميد زندگي ميكنم و حتي به اميد خواهم مرد .

دلم ميخواهد اين دفتر را پاياني بخشم اما:

حكايت همچنان باقيست

همچو فرهـاد بود كـوه كـني پـيشه ما كوه ما سينه ما ناخن ما تيشه ما

بحر يك جرعه مي منت ساقي نكشي اشك ما باده ما ديده ما شيشه ما

********************************************

دارم دعا می کنم
دعا می کنم که کودکان تقویمهای نیامده
نام خفاش و خورشید را در کنار هم بنویسند
دعا می کنم که هیچ دیواری
چشم در راه پگاه پنجره نماند
دعا می کنم که مهربانی باد
برگ برگ حکایت ما را
به نشانی سبز ستاره ها برساند
دعا می کنم که بیایی..
بیایی و بر خاک این بغض ناپایدار
بذر بوسه و بهار و بادبادک بپاشی
دارم دعا می کنم ...

******************************

 گمشده...

 ای گمشده در روئا

 جادو کن و پیدا شد

 تا شب منو بشناس

 این از تو شکستن نیست......این اوج یه احساسه

 تصمیم نگاه تو.......یک قصه ی ناگفتست..........تصمیم بگیر حالا..............وقتی دلت آشفتست

 دلتنگم از این اما.........دلگیرم از این آیا

 ای کاش بشو بشکاف..............یک لحظه همین حالا

 من سمت افق هستم..............آیینه ای در دست

 جادو کن و پیدا شو................ تا مهلت رفتن هست

 ************************************************

 age ye rooz ghalbe kasiyo shikasti ye mikh roo divar bekob age yerooz delesho be dast ovordi mikho az divar dar biyar vali che faide ke jaye mikh roo divar

 *************************************************************

 فراموش نکن: فراموش شوندگان هیچ گاه فرموش کنندگان را فراموش نمی کنند.....

 *************************

 اگه دوست داری بدونی چه قدر دوست دارم ..یه شب برو زیره بارون.....قطره های بارونو بگیر..هر چیشو  تونستی بگیری یعنی همون اندازه منو دوست داری...و هر چقدر از قطره های بارون رو که نتونستی  بگیری من تو رو دوست دارم......حالا عشق من و تو مقایسه کن...

**************************************۸

.<<<<<خدا به تو 2 تا دست داد..2 تا پا....2 تا چشم....ولی میدونی چرا فقط 1 قلب داد؟؟؟؟آخه  میخواست خودت دنبال قلب دیگرت بگردی>>>>>>.

 ****************************

ای همه ی من..همیشه برایش بهترین ها را آرزو می کردم...................ولی او رفت و بهترین آرزوهای منو با خودش برد...

عشق آن نیست که به یکدیگر خیره شویم...................عشق آن است که هر دو به یک سو نگریم

هیچ وقت به کسی دل نبند زیرا دنیا اینقدر کوچک است که دو دل در کنار هم جا نمی شود......واگر روزی هم دل بستی هیچ وقت از او جدا نشو ..زیرا دنیا اینقدر بزرگ است که دیگر هیچ وقت او را نمی یابی............

دنیا مرا نفرین کرد و لب هایم تشنه ماند.و عشق در قلبم مسموم شد

من که تا امروز حس میکردم خوشبخت ترینم و حالا در یافتم که عشق سالهاست که مرا کشته بود...

آن قدر تنها ماندم که غریبه ها با دیدن چشمانم در چشمانشان اشک حلقه میزند...چرا که یک روز که یکی از غرق شدن در چشمانم به اشک رو آورده بود..پرسیدم چرا گریه می کنی؟؟؟گفت چشمانت را غم زیبا ..نه..زیباتر از زیبا ساخته.....و فریاد زد ای خداااااا و رفت و من ماندم و چشمانم......

**************************

واما.... 

نسیمی وزید....وازه ای روئید.....و تویی شکفت()()()()

سایه ای گریخت....نگاهی گسست...و منی پزمرد()()()()

گلی آمیخت....قلبی تپید....تو پیدا شد()()()()()()()()()()()

دلی شکست....لحنی برید و منی گم شد()()()()()()()()()()

 افسوس....

ای کاش همیشه تو بودی.....ای کاش همیشه دستانت از آن من بود....ای کاش چشمانت را هر روز صبح با لبانم بوسه باران می کردم

و ای کاش چشمان نمناکم را با عشق تو شستشو می کردم وووو ای کاش دردها جهانی نمی شد...

ای کاش داروی درمان دلم را از نگاه مهربانت مر ربودم

ای کاش شفای صدای تو را با خودمِ..با چشمانم با تمام وجودم احساس می کردم و برایت روزی هزاربار در هر ثانیه می مردم....

بیا که هنوز چشمان من دوخته به در منتظر نگاه توست...

دل من امیدوار به شفای صدای توست.

افسوس که من به قدر همه ی دنیا (نیازمند وجود توام..............

 ٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬۲

روزي ما دوباره كبو ترهاي مان را پيدا خواهيم كرد
و مهرباني دست زيبائي را خواهد گرفت
روزي كه هر لب ترانه اي ست
تا كمترين سرود بوسه باشد
روزي كه تو بيائي براي هميشه بيايي
و مهرباني با زيبايي يكسان شو
روزي كه دوباره براي كبوترهايمان دانه بريزم
و من ان روز را انتظار مي كشم
حتي روزي
كه ديگر نباشم

چه بگویم؟ سخنی نیست.
می وزد از سر امید نسیمی،
لیک، تا زمزمه ای ساز کند
در همه خلوت صحرا
به ره اش
نارونی نیست.
چه بگویم؟ سخنی نیست.
* * *
پشت درهای فروبسته
شب از دشنه و دشمن پر
به کج اندیشی
خاموش
نشسته ست.
بام ها
زیر فشار شب
کج،
کوچه
از آمد و رفت شب بدچشم سمج
خسته ست.
* * *
چه بگویم؟ سخنی نیست.
در همه خلوت این شهر، آوا
جز ز موشی که دراند کفنی، نیست.
وندر این ظلمت جا
جز سیانوحه ی شومرده زنی، نیست.
ور نسیمی جنبد
به ره اش
نجوا را
نارونی نیست.
چه بگویم؟
سخنی نیست....

صحرا آماده روشن بود

و شب، از سماجت و اصرار خويش دست مي كشيد



من خود، گرده هاي دشت را بر ارابه ئي توفاني در نور ديدم:

اين نگاه سياه آزرمند آنان بود - تنها، تنها - كه از روشنائي صحرا

جلوه گرفت

و در آن هنگام كه خورشيد، عبوس و شكسته دل از دشت مي گذشت،

آسمان ناگزير را به ظلمتي جاودانه نفرين كرد.



بادي خشمناك، دو لنگه در را بر هم كوفت

و زني در انتظار شوي خويش، هراسان از جا برخاست.

چراغ، از نفس بويناك باد فرو مرد

و زن، شرب سياهي بر گيسوان پريش خويش افكند.



ما ديگر به جانب شهر تاريك باز نمي گرديم

و من همه جهان را در پيراهن روشن تو خلاصه مي كنم.

*



تقدیم به تمام دوست داران

dideganam hamcho dalanhaye tar
go0nehayam hamcho marmarhaye sard
nagahan khabi mara khahad robo0d
man tohi khaham shod az faryade dard

bade man nagah be yekso0 miravand
pardehaye tireye donyaye man
cheshmhaye nashenasi mikhazand
ro0ye kaghaz va daftarhaye man